என் அழகிய காமிராவே

எண் கனவெல்லாம் குவித்து

உன்னை கையில் தாங்கிய

முதல் நொடி ஈன்ற தாய் போல

பெருமை கொண்டேன்

எத்தனை எத்தனை நாட்கள்

உன்னை கையில் ஏந்த

துடித்திருப்பேன் - தூக்கம்

தொலைத்து இருப்பேன்

புதிதாய் பிறந்த சேயாய்

உன் மேல் துரும்பும்

தீண்டாமல் பார்த்து கொண்டும்

பொய்யாய் துடைத்து விட்டேன் 

என் விழியால் கண்ட

உலகை விட உன் - 

வழியே கண்டவுலகில் 

புதுமை கண்டேன்

எங்கே சென்றாலும்

உன்னை அள்ளி தூக்கி

என் பயணங்களில்

உன்னை சேர்த்துக்கொண்டேன்

எத்தனை பேருக்கு நினைவுகளை

திரும்பிப்பார்க்க வைத்திருப்பேன்

உன்னால் 'என் அழகிய காமிராவே..'

நான் நடுத்தர புத்தன்

ஆசைகளை துறந்தவன்
புத்தன் என்றால்
நான் யார்?

ஆயிரம் சிந்தனைகள்
லட்சம் கற்பனைகள்
கோடி கனவுகள்
இதை எல்லாம் துறந்தவன்

அப்படி ஆக வேண்டும் என்று
முன்னே ஓட துவங்கினேன்
அப்பாவின் வியர்வை
பின்னே இழுத்தது

அம்மாவின் அழுகை
தடுத்து நிறுத்தியது
தங்கையின் வாழ்க்கை
என் கனவுகளை
தவிடு பொடி ஆக்கியது

பள்ளியில்
மிதிவண்டி கேட்டேன்
அப்பா பழையது ஒன்றை
துடைத்து கொடுத்தார்
ஆசையை துறந்தேன்
பழையதில் பறந்தேன்

பருவத்தில்
காதல் கேட்டேன்
அப்பா கட்டையை காண்பித்தார்
காதலை துறந்தேன்
புத்தகத்தை திறந்தேன்

வளர்ந்து
என் ஆசைக்கு சம்மதம் கேட்டேன்
பணம் இருந்தால் ஆசைபடு
இப்போதைக்கு வேலைக்கு ஓடு என்றார்
ஆசையை துறந்தேன்
வேலை தேடி திரிந்தேன்

முதிர்ந்து
திருமணம் கேட்டேன்
தங்கையை கை காண்பித்தார்
அதையும் துறந்தேன்
இரவிற்கு சேர்த்து உழைத்தேன்

நான் நடுத்தர புத்தன்

அவளை மறந்து போனோம்

அவர் மேலே போனார்
இவர் மெரினா போனார்
சின்னவர் உள்ளே போனார்

இந்த களேபரங்களில்
அவள் மறைந்து போனாள்

இல்லை இல்லை காமத்தின்
கோர பிடியில் அவள் அன்றே
மறைந்து போனாலும்
நாற்காலி ஆட்டத்தில் நாம்
அவளை மறந்து போனோம்
மறக்கடிக்க செய்யப்பட்டோம்

கர்ப்பிணி பெண் அவள்
கருவில் சிசுவோடு சிதைக்கப்பட்டாள்
தீயில் உயிரோடு வறுக்கப்பட்டாள்

மாடி வீட்டு மங்கையாய்
இருந்தால் அவள் தலைப்பு செய்தியை
தாங்கி இருப்பாள்
பாவம்- கூரை வீட்டின் குயில் தானே
அவள் மனிதி இல்லையே-ஓரத்திலும்
இடம் இல்லை

தலைநகர் என்றால் நாங்கள்
மெழுகுவர்த்தி ஏந்துவோம்
அவள் எங்கோ வரைபடத்தில் இடம்
பிடிக்காத ஊரில் பிறந்தவள் தானே
கண்ணீர் கூட சிந்தமாட்டோம்

பின்னே எங்கே நீதி?
போய் வேலையை பார்

ஏனென்றால், நீ தமிழனை மட்டுமே எப்போதும் சபிக்கிறாய்

நான்கு கால் நாற்காலிக்கு
நாற்பது பேர் அடித்து கொள்ள
அதற்கும் கூட உயிர் இருந்தால்
தன் கால்களை உடைத்து முடமாக்கி கொள்ளும்

கோமாளிகள் என்று நான் அவர்களை ஏளனம்
செய்வேனா?-இல்லை ஏமாளிகள் நாங்கள்
என்று வெட்கி தலை குனிவேனா?

"ஏனடா இந்த துரோகம்?" என்று அவர்கள் கதரினை
பிடிப்பேனா?- இல்லை நாம் பணம் வாங்கியதால்
ஏற்பட்ட சாபம் என எனையே காரி உமிழ்வேனா?

என் படித்த முட்டாள்களுக்கும் புரியவில்லை
படிக்காத மேதைகளுக்கும் தெரியவில்லை
கையில் அவர்கள் திணித்த ஐந்நூறு-பல பேரின்
ஐந்நூறு கோடி என்று

அடித்து சத்தியம் செய்தபோது
அணைந்தது கற்பூரம் அல்ல-அவர்கள்
வாழ்வின் ஒளி என்று-கொடுத்தது இலவசம்
அல்ல அவர்களின் பகல் வேஷம் என்று

நாங்கள் பிரியாணிக்கு
ஏங்கிய கூட்டம்-போதையில் தூங்கிய கூட்டம்
கையில் கொடி பிடித்தோம்-உடலில்
வர்ணம் அடித்தோம்-இன்று அந்தரத்தில்
கர்ணம் அடிக்குறோம்

ஆண்டவா நீ என்ன நடுவண ஆட்சியா நடத்துகிறாய்?
எனக்கு சந்தேகம் "ஏனென்றால், நீ தமிழனை மட்டுமே
எப்போதும் சபிக்கிறாய்"

என் காதல் கண்ணீரில் கரைந்து விட்டது

அடடா இந்த காதல் என்னை கொல்லுதே
அய்யோ என்னை அது அழுது புலம்ப சொல்லுதே

கூண்டினுள்ளே பறவை போல சிறகு இருந்தும் பறக்கலையே
நீல வண்ண கடலலை போல கரையை கூட தாண்டலையே
வலிகள் இருந்தும் வார்த்தையில்லை
வழிகள் தெரிந்தும் போகவில்லை

சிந்திய கண்ணீர் போதுமா
இன்னமும் பொய்கள் வேணுமா
உன் பதிலும் என்ன மௌனமா
சொல்லடி எந்தன் கண்ணம்மா

என் கரம் பிடித்து கூட்டி சென்று
பாதி வழியில் பிரிந்து விட்டாள்
நான் குருடன் என தெரிந்தும் ஏனோ
காட்டின் நடுவில் தவிக்க விட்டாள்

பூ என்று உன்னை நினைத்தேன்
கொடும் புலி என்று காட்டிவிட்டாள்
இருட்டிற்குள் வெள்ளை அடித்து
எனை இன்று ஏமாற்றி விட்டாள்

உன் ஆசைகளின் முன் நான்
பிச்சைகாரன் ஆனேன்
நீ கட்டும் கோட்டைகளுக்காக
என் கனவுகளை அடகு வைக்காதே

நான் வீழ்வேன் என நினைத்தாயோ பெண்ணே
நம் காதல் என் கண்ணீரில் கரைந்து விட்டது

காமம் இல்லாத காதல்

காமம் இல்லாத காதல் இது தோழியே
மோகம் இல்லாத ஆசை இது தோழனே
தவறே செய்யாத மரபு இது தோழியே
பிரிவே இல்லாத உறவு இது தோழனே

உன் கைகள் கோர்த்து கொண்டு நடந்தாலென்ன தோழியே
உன் மடி மேல் நான் கொஞ்சம் சாய்ந்தாலென்ன தோழனே
வாடா மச்சி என்று வாரி அணைப்பேன்
போடா திருடா என செல்லம் கொஞ்சுவேன்

பிறப்பால் பெண்னென்றால் எனக்கு என்ன தோழியே
நீயும் ஆணென்றால் எனக்கு என்ன தோழனே
ஆணும் பெண்னென்ற பிரிவு இங்கு தோற்றது
விதி தான் உன்னை என்னைகொண்டு வந்து சேர்த்தது

எவளோ முகம் பார்த்து மயங்கினால் எனக்கு என்ன தோழனே
எவனோ உனை பார்த்து சிரித்தால் எனக்கு என்ன தோழியே
சற்றே முறைப்புடன் நெருங்கி வந்து நீ என் சொந்தம் என்பேன் தோழனே
உன் முகம் சிவந்து போக கள்ள சிரித்து ரசிப்பேன் அதை தோழியே

உன்னோடு ஒரு பகல், ஒரு இரவு கழிக்க வேண்டும் தோழனே
ஓர் அறையில் இருந்தாலும் தனி படுக்கை வேண்டும் தோழியே
ஓர் படுக்கை என்றாலும் நம்பிக்கை உண்டு தோழனே
கட்டில் சேராத உறவு இது தோழியே

இன்னும் என் தந்தை அருகே தான் உறங்குவேன்
அன்னை, தங்கை ஆனாலும் தள்ளி தான் பழகுவேன்
நாம் கொண்ட உறவுக்கு பெயரென்ன தோழனே
கொச்சை அர்த்தம் செய்யாத காதல் என்று உரக்க சொல்லு தோழியே

நம் காதல் கடவுள் என்பேன்

நீ விதை என்றால்
நான் உரம் என்பேன்
நம் காதல் மரம் என்பேன்

நீ ரத்தம் என்றால்
நான் சதை என்பேன்
நம் காதல் உயிர் என்பேன்

நீ வரி என்றால்
நான் வடிவம் என்பேன்
நம் காதல் மொழி என்பேன்

நீ இலக்கியம் என்றால்
நான் இலக்கணம் என்பேன்
நம் காதல் தமிழ் என்பேன்

நீ எதுகை என்றால்
நான் மோனை என்பேன்
நம் காதல் கவிதை என்பேன்

நீ குளிர் மேகம் என்றால்
நான் அதில் கருமை என்பேன்
நம் காதல் மழை என்பேன்

நீ அலை என்றால்
நான் நுரை என்பேன்
நம் காதல் கடல் என்பேன்

நீ வளர் என்றால்
நான் பிறை என்பேன்
நம் காதல் முழு நிலவு என்பேன்

நீ நிலவு என்றால்
நான் விண்மீன் என்பேன்
நம் காதல் இரவு என்பேன்

நீ மனம் என்றால்
நான் உடல் என்றால்
நம் காதல் காமம் என்பேன்

நீ வழி என்றால்
நான் நடை என்பேன்
நம் காதல் பயணம் என்பேன்

நீ புவி என்றால்
நான் விசை என்பேன்
நம் காதல் உலகம் என்பேன்

நீ வலி என்றால்
நான் கண்ணீர் என்பேன்
நம் காதல் காயம் என்பேன்

நீ சிரிப்பு என்றால்
நான் அழுகை என்பேன்
நம் காதல் குழந்தை என்பேன்

நீ வெட்கம் என்றால்
நான் நாணம் என்பேன்
நம் காதல் பெண்மை என்பேன்

நீ வீரம் என்றால்
நான் வேகம் என்பேன்
நம் காதல் ஆண்மை என்பேன்

நீ கோபுரம் என்றால்
நான் கருவறை என்பேன்
நம் காதல் கோவில் என்பேன்

நீ உமை என்றால்
நான் சிவன் என்பேன்
நம் காதல் கடவுள் என்பேன்